کربوران اسید، کمترین میزان خورندگی را هم دارد. تولیدکنندگان آن می‌گویند این نخستین ابر‌اسیدی است که می‌توان آن را در ظرف شیشه‌ای (لوله آزمایشگاهی) نگه‌داری کرد. برای مثال اسید هیدروفلوریک (HF)، اسید خورنده‌ای است که شیشه را در خود حل می‌کند. شیشه غالبا از دی اکسید سیلیکون (SiO2)  تشکیل شده است و یون فلورید به اتم سیلیکون حمله می‌کند و هیدروژن با اتم اکسیژن واکنش می‌دهد. اسید هیدروفلوریک با وجود اینکه بسیار خورنده است اما یک اسید قوی نیست چون در آب به‌طور کامل تفکیک نمی‌شود. از طرفی ابر اسید قبلی اسید فلوئورو سولفوریک نیز به قدری قوی است که فورا می‌تواند شیشه را در خود حل کند ولی به نظر می رسد خاصیت اسید جدید به پایداری شیمیایی قابل توجه جزء دارای بار منفی آن برگردد.

این اسید جدید با فرمول H(CHB11GL11) تمایل بسیار زیادی برای دادن یون هیدروژن دارد که میزان قدرت اسیدی آنها را تعیین می کند و صد تریلیون بار از آب استخر اسیدی تر است اما بنیان باقی مانده ی اسید (آنیون) که نتیجه از دست دادن یون هیدروژن است، شامل یازده اتم بور و یک اتم کربن که در یک ساختار 20-وجهی قرار گرفته اند بسیار پایدار است. شاید این ساختار، پایدارترین گروه اتم هایی که در شیمی وجود دارد، باشد. در واقع این اسید مانند همه اسیدها با ترکیبات دیگر واکنش نشان می دهد و یک اتم هیدروژن با بار مثبت به آن ها می دهد اما بنیان باقی مانده با بار منفی آنقدر پایدار است که آن از واکنش بیشتر خودداری می کند.

هدف اصلی محققان این است که با استفاده از اسید های کربوران اتم های گار نجیب زنون را به سادگی اسیدی کنند کاری که تاکنون انجام نشده است.